आजको प्रतीक दैनिक

२०७३ असार ११ गते शनिवारको प्रतीक दैनिक

विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

बारामा साढे १० करोडको फलफूल उत्पादन

प्रस, गंजभवानीपुर, १० असार/
    बारामा १० करोड ५७ लाख २३ हजार मूल्य बराबरको फलफूल उत्पादन भएको छ ।
    आर्थिक वर्ष २०७२/७३ उत्पादन वर्ष भएकोले एक हजार एक सय ६५ हेक्टर क्षेत्रफलमा प्रतिहेक्टर १६ सय ५ मेट्रिकटनले फलफूल उत्पादन भई उन्नाइस हजार दुई सय २२ दशमलव ५ मेट्रिकटन आँप, लिच्ची, कटहर उत्पादन भएको कृषि विकास कार्यालय बाराका सूचना तथा योजना अधिकृत रामदयाल ठाकुरले बताए ।
    बम्बई, मालदेव, दशहरी, अम्रपाली, कटहर, शाही लिच्ची र चाइना जातका लिच्चीमध्ये ६० प्रतिशत जिल्लामैं तथा ४० प्रतिशत अन्य जिल्लामा खपत भएको कृषि विकास कार्यालयले जनाएको छ । जिल्लाको महेन्द्र आदर्श, प्रसौनी, धर्मनगर, मटिअर्वा, इनर्वासिरा, बारागढी, बसतपुर गाविस तथा कलैया, निजगढ, महागढीमाई र कोल्हवी नगरपालिका फलफूल उत्पादनको पकेट क्षेत्र रहेको वरिष्ठ कृषि प्रमुख जीतेन्द्रप्रसाद यादवले जानकारी दिए ।
    लिच्चीको सिजन समाप्त भएपनि कटहर र विभिन्न प्रजातिका आँप जिल्लाका स्थानीय बजारमा ४० देखि ८० रुपैयाँ प्रतिकिलोमा बिक्री भइरहेका छन् ।
    गत वर्ष एक हजार एक सय ६० हेक्टर क्षेत्रफलमा १६ हजार दुई सय ४० मेट्रिकटन फलफूल उत्पादन भएको थियो ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

लागूऔषध मुद्दाका आरोपी हतकडीसहित फरार

प्रस, वीरगंज, १० असार/
    लागूऔषध मुद्दामा पक्राउ परेका भारतीय नागरिक आज नाउक्षे अस्पतालबाट हतकडीसहित फरार भएको समाचार छ ।
    जिप्रका पर्साले गाँजासहित पक्राउ गरेको भारतीय नागरिक नेजामुद्दीन अन्सारीलाई ज्वरो लागेर नाउक्षे अस्पतालमा भर्ना गरेको थियो ।
    अन्सारी आज दिउँसो शौच गर्न अस्पतालको शौचालयमा गएका थिए र त्यहींबाट उनी हतकडीसहित फरार भएको बताइएको छ ।
    अन्सारीको सुरक्षाको लागि अस्पतालमा तीनजना सुरक्षाकर्मी तैनाथ थिए । उनीहरूलाई अनुसन्धानको लागि हिरासतमा राखिएको छ ।
    नाउक्षे अस्पतालको शौचालयबाट यसअघि पनि एकजना अभियुक्त प्रहरीको सुरक्षा घेरा तोडी फरार भएको थियो ।
    त्यतिखेर फरार अभियुक्तलाई प्रहरीले पक्राउ गर्न सफल भएपनि आज फरार भएका अन्सारी पक्राउ नपरेको बताइएको छ ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

नाबालिकालाई गर्भवती बनाउने ७२ वर्षीय पुजारी सार्वजनिक

प्रस, वीरगंज, १० असार/
    जिल्ला प्रहरी कार्यालय पर्साले नाबालिकालाई गर्भवती बनाएको कसूरमा पक्राउ परेका ७२ वर्षीय
पुजारी रामदेव दासलाई सार्वजनिक गरेको छ ।
    जिल्ला प्रहरी कार्यालय पर्साले ७२ वर्षीय दासलाई सार्वजनिक गर्दै जगरनाथपुर–७ स्थित हनुमान मन्दिरमा खाना पकाएर पुजारीलाई खुवाउँदै आएकी एक १५ वर्षीया नाबालिकासँग पाँच महिनादेखि अनैतिक सम्बन्ध कायम गरी गर्भवती बनाएर फरार भएको आरोप लगाइएको छ।
    प्रहरीले धनुषा घर बताउने ७२ वर्षीय पुजारी दासले नाबालिकालाई गर्भवती बनाएर जेठ २५ गतेदेखि फरार भएको र निजलाई जानकी टोलाबाट पक्राउ गरी आवश्यक कानुनी कारबाई भइरहेको जनाएको छ ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

उद्योगपर्व–२

उमाशङ्कर द्विवेदी
    अब म रणभूमिमा आफ्ना तीखा बाणहरूबाट उनीहरूलाई ठीक पारिदिनेछु र महात्मा युधिष्ठिरको अगाडि उनीहरूको घुँडा टेकाउनेछु । यदि उनीहरू पाण्डवहरूको सामुन्ने झुक्न मानेनन् भने आफ्ना मन्त्रीहरूका साथमा यमपुरी जानेछन् । यस्तो को छ र जसले संग्रामभूमिमा गाण्डीवधारी अर्जुन, चक्रपाणि श्रीकृष्ण, दुधर्ष भीम, धनुर्धर नकुल, सहदेव, वीरवर विराट र दु्रपद तथा मेरो वेग सहन गर्न सकोस् । पाण्डवका पाँच पुत्रहरू, धनुर्धर अभिमन्यु तथा काल र सूर्यको समान पराक्रमी गद, प्रद्युम्न र साम्बको प्रहार सहन गर्न सक्ने आँट पनि कसमा छ र ? हामीहरूले शकुनिसहित दुर्योधन र कर्णलाई मारेर महाराज युधिष्ठिरको राज्यभिषेक गर्नेछौं । आततायी शत्रुहरूलाई मार्नमा कुनै दोष हुनेछैन । शत्रुहरूसित भीख माग्न त अधर्म र अपयशको कारण हुन्छ । अत: तपाईंहरू सावधानीपूर्वक महाराज युधिष्ठिरको ह्दयको यो इच्छा पूर्ण गर्नुहोस् कि उनीहरूले धृतराष्ट्रले दिएमा मात्र आफ्नो राज्य प्राप्त गर्न सकून् । यस प्रकारले उनीहरूलाई अहिले नै राज्य प्राप्त हुनुपर्दछ । होइन भने सम्पूर्ण कौरवहरू युद्धमा मारिएर भुइँमा सोतर पर्नेछन् ।
यो सुनेर राजा दु्रपदले भने– “दुर्योधनले शान्तिसित राज्य दिनेवाला छैन । पुत्रको मोहवश धृतराष्ट्रले पनि उसकै अनुवर्तन गर्नेछन् तथा भीष्म र द्रोण आफ्नो दीनताको कारणले र कर्ण एवं शकुनिले मूर्खताको कारणले दुर्योधनकै स्वरमा स्वर मिलाउनेछन् । मेरो बुद्धिमा पनि बलरामज्यूको प्रस्ताव जचेन, तैपनि शान्तिको इच्छा गर्ने पुरुषले यस्तै गर्नुपर्दछ । दुर्योधनको अगाडि त राम्रो मुखले बोल्नै हुँदैन । मेरो विचारले दुष्ट मानिस मीठो वचनले वशमा आउन मान्दैन । दुष्ट मानिसहरू मृदुभाषीलाई शक्तिहीन ठान्दछन् । हामीले यो पनि गरौं तर यसको साथै अर्को उद्योग पनि आरम्भ गरौं । हामीहरूले आफ्ना मित्रहरूकहाँ आफ्नो दूत पठाइ हाल्नुपर्दछ, जसबाट सूचित भएर उनीहरूले आफ्नो सेना तयार राखून् । शल्य, धृष्टकेतु, जयत्सेन र केकयराज कहाँ शीघ्रगामी दूत पठाऔं । दुर्योधनले पनि निश्चय नै सबै राजाहरूकहाँ दूत पठाउने नै छन् र उनीहरूले जसद्वारा पहिला आमन्त्रित हुनेछन्, त्यसैलाई सहायताको वचन दिनेछन् । यस कारण राजाहरूकोमा हाम्रो निमन्त्रण पहिले पुगोस्, यसको लागि हामीहरूले शीघ्रता गर्नुपर्दछ । मलाई त के लाग्छ भने हामीले ठूलो कार्यको भारी बोक्नुपर्ने हुन्छ । यी मेरा पुरेत बाजे बडो विद्वान् ब्राह्मण हुन् । यिनलाई आफ्नो सन्देश दिएर राजा धृतराष्ट्रकहाँ पठाऔं । दुर्योधन, भीष्म, धृतराष्ट्र र द्रोणाचार्य–यिनीहरूसित बेग्लाबेग्लै जुन जुन कुरा भन्नुछ, त्यो जम्मै यिनलाई बुझाइ दिनुहोस् ।”
    श्रीकृष्णले भने– “महाराज दु्रपदले भनेको कुरा मनासिब छ । यिनको सम्मति अतुलित तेजस्वी धर्मराज युधिष्ठिरको कार्य सिद्ध गर्ने खालको छ । हामीहरू सुनीतिले काम फत्ते गर्न चाहन्छौं, अत: पहिले हामीले यस्तै गर्नुपर्दछ । जुन पुरुषले यसको विपरीत आचरण गर्दछ, ऊ महामूर्ख हो । आयु र शास्त्र ज्ञानको दृष्टिले तपाईं नै हाम्रो माझमा सबैभन्दा श्रेष्ठ हुनुहुन्छ । अत: राजा धृतराष्ट्रकहाँ तपाईंले नै यस्तो सन्देश पठाउनुहोस्, जसले पाण्डवहरूको कार्य सिद्धि होस् । तपाईंले जुन सन्देश पठाउनुहुने छ, त्यसमा हाम्रो सम्मति छ । यदि कुरुराज धृतराष्ट्रले न्यायपूर्वक सन्धि गरे भने कौरव–पाण्डवहरूको भीषण संहार रोकिनेछ । अन्यथा यदि मोहवश दुर्योधनले सन्धि गर्न मानेन भने त्यो गाण्डीवधनुर्धर अर्जुनको कोपको सिकार भएर आफ्नो सल्लाहकार र आफन्त सम्बन्धीहरूसहित नष्ट–भ्रष्ट भइहाल्नेछ ।”
    यसको पश्चात् राजा विराटले श्रीकृष्णको सत्कार गरेर उनलाई बन्धु–बान्धवहरूसहित बिदा गरे । भगवान् द्वारिका फर्किसकेपछि पाँच पाण्डव र राजा विराटले युद्धको तयारी गर्न थाले । राजा विराट, दु्रपद र उनका आफन्तहरूले सबै राजाहरूकहाँ पाण्डवहरूलाई सहायता गर्न सन्देश पठाए तथा निमन्त्रित जम्मै नृपतिगण कुरुश्रेष्ठ पाण्डवहरू तथा विराट र दु्रपदका सन्देश पाएर बडो प्रसन्नताको साथ आउन थाले । पाण्डवहरूकहाँ सेना एकत्रित भइरहेको समाचार सुनेर धृतराष्ट्रका पुत्रहरूले पनि मित्रसेनाहरूलाई एकत्रित गर्न थाले ।
    राजा दु्रपदले आफ्ना पुरेतसित भने–“पुरेत बाजे, भूतहरूमा प्राणधारी श्रेष्ठ हुन्छ । प्राणीहरूमा बुद्धिबाट काम लिने जीव श्रेष्ठ हुन्छ, बुद्धियुक्त जीवहरूमा मानिस श्रेष्ठ हुन्छ, मानिसहरूमा द्विज श्रेष्ठ हुन्छ, द्विजहरूमा सिद्धान्तको ज्ञाता श्रेष्ठ हुन्छ र सिद्धान्तज्ञहरूमा ब्रह्मवेत्ता श्रेष्ठ हुन्छ । मेरो विचारमा तपाईं सिद्धान्तज्ञहरूमध्ये प्रमुख हुनुहुन्छ । तपाईंको कुल पनि अत्यन्त श्रेष्ठ छ तथा आयु र शास्त्र ज्ञानको दृष्टिले पनि तपाईं ज्येष्ठ नै हुनुहुन्छ । तपाईंको बुद्धि शुक्राचार्य र बृहस्पतिभैंm छ । कौरवहरूबाट पाण्डवहरू ठगिएको कुरा तपाईंलाई थाहै छ । शकुनिले कपट द्युतद्वारा युधिष्ठिरलाई धोका दिए, त्यसैले अब उनीहरू स्वया्ले कुनै पनि प्रकारले राज्य दिनेवाला छैनन् । तपाईं धृतराष्ट्रलाई धर्मयुक्त कुरा सुनाएर उनका वीरहरूको चित्त फेर्न सक्नुहुन्छ । विदुरज्यूले पनि तपाईंका वचनको समर्थन गर्नुहुनेछ । तपाईं भीष्म, द्रोण र कृपाचार्य आदिमा मतभेद उत्पन्न गरिदिनुहुनेछ । यस प्रकार उनीहरूको मन्त्रीहरूको माझमा मतभेद उत्पन्न भइसकेपछि र योद्धाहरू उनीहरूको विरोधमा भइसकेपछि कौरवहरू उनीहरूलाई एकमत गर्नमा लागिपर्ने छन् र पाण्डवहरूले यसबीचमा आफ्नो सुबिस्ता अनुसार सैन्य–स·ठन र धन सञ्चय गरिहाल्नेछन् । तपाईं त्यहाँ अधिक समय लगाउनुहोला, किनकि तपाईं त्यहाँ छऊञ्जेल उनीहरूले सैन्य एकत्रित गर्न सक्ने छैनन् । यस्तो पनि सम्भव हुन सक्नेछ कि तपाईंको कुरा र स·तिले धृतराष्ट्र तपाईंको धर्मानुकूल कुरा मानिलिऊन् । तपाईं धर्मनिष्ठ हुनुहुन्छ । अत: मेरो विश्वास छ कि उनको साथ धर्मानुकूल आचरण गरेर, कृपालु पुरुहरूको अगाडि पाण्डवहरूले पाएको क्लेशलाई सम्झाएर तथा बूढा–पुरानियाहरूको अगाडि पूर्वपुरुषहरूले पालन गरेको कुलधर्मको चर्चा गरेर तपाईंले उनको चित्तलाई बदल्न सक्नुहुन्छ । अत: तपाईं युधिष्ठिरको कार्य सिद्ध गर्नको लागि पुष्य नक्षत्र र विजय मुहूर्तमा प्रस्थान गर्नुहोस् ।” क्रमश:...
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

सेतो फूल

– यासुनारी कावाबाता
    यासुनारी कावाबाता (१४ जून १८९९–१६ अप्रिल १९७२) जापानी भाषाका प्रसिद्ध लघुकथाकार र उपन्यासकार थिए । उनको स्पष्ट, काव्यात्मक र संवेदनशील लेखाइको कारण उनलाई सन् १९६८ मा साहित्यको लागि नोबेल पुरस्कारबाट सम्मानित गरिएको थियो । साहित्यमा नोबेल पुरस्कार पाउने उनी पहिलो जापानी लेखक थिए । शिष्ट, परिश्रमी, इमानदार जापानी समाजमा बढ्दै गएको उपभोक्तावादी संस्कृतिले जापानी मानसिकतामा पैदा गरेको नैराश्यता, रिक्तताको अर्थपूर्ण सम्बोधन गर्ने प्रखर जापानी आख्यानकार पनि थिए।


    धेरै पीढीसम्म चलेको आफन्तहरूबीच विवाहको सिलसिला तब गएर थामियो, जब युवतीको परिवार बिस्तारै–बिस्तारै फोक्सोको रोगबाट मृत्यु हुन थाल्यो । उनको काँध पनि अत्यन्त सानो थियो । जब पुरुषले उनलाई अँगालो हाल्थ्यो, तब शायद झस्किन्थी होला ।
    एकपटक एकजना दयालु महिलाले उनलाई भनेकी थिइन्– “बिहेमा यो कुरालाई ध्यान दिनु । जो पुरुष धेरै शक्तिशाली छ, त्यो चल्दैन । जो मानिस कमजोर देखिन्छ, जसलाई कुनै रोग छैन र जसको र· गोरो छ, ठीक हुनेछ...बस त्यसलाई कहिल्यै फोक्सोको रोग नहोस् । यस्ता मानिस सधैं ठीकसँग बस्छ, रक्सी पिउँदैन र मुस्कुराइरहन्छ ।”
    तर युवतीलाई शक्तिशाली व्यक्तिको दरिलो हातको कसिलो घेरामा हाडहरू पड्किने दिवास्वप्न हेरेर मजा आउँछ । उनको अनुहार तनावमुक्त थियो तर उनी हताश महसुस गर्दैथिइन् । जब उनी आफ्नो आँखा बन्द गर्थिन्, तब आफ्नो शरीर जीवनको सागरमा तैरिरहेको देख्थिन्, जसलाई धाराले जहाँ लैजान्थ्यो, त्यहाँ बग्थ्यो । यसबाट उनी आपैंmलाई प्रेमातुर महसुस गर्थिन् ।
    उनको काकाको छोराले एउटा पत्र पठायो– “मेरो छातीमा अन्तिम समयमा पीडा भइरहेको छ । म केवल यो भन्न सक्छु कि मेरो जाने समय, जसको सामुन्ने मैले हार मानेको थिएँ, आइसक्यो । म शान्त छु । तर एउटा कुराले मलाई घोच्छ । म जब स्वस्थ थिएँ, तब मैले तिमीसँग म्वाइ खाने स्वीकृति किन मागिनँ ? कृपया तिम्रो ओठलाई यस रोगाणुले दूषित हुन नदिनू ।”
    उनी आफ्नो काकाको छोराको घर जान भनेर निस्किइन्् । चाँडै नै उनलाई समुद्र किनारमा बनेको स्वास्थ्यालयमा पठाइएको थियो ।
    युवा चिकित्सकले उनको यति धेरै ध्यान राख्यो, मानौं त्यहाँ उनी एकमात्र रोगी थिइन् । हरेक दिन उनका कपडाहरूको सफाइ हुन्थ्यो । त्यहाँ, बाँस कुञ्ज सधैं सूर्यको किरणमा चम्किरहन्थ्यो ।
    सूर्योदयको समय थियो ।
    “वाह, तिमी एकदमै ठीक भयौ–साँच्चै, पूर्णरूपले । मैले यस दिनको कति व्यग्र प्रतीक्षा गरेको थिएँ ।” चिकित्सकले उनलाई चट्टानमा राखिएको लाउन्जबाट उठायो । “तिम्रो जीवन त्यो सूर्य जस्तै नयाँ सिराबाट अभ्युदय भइरहेको छ । समुद्रमा जहाजमा तिम्रो गुलाबी पाल किन लहराइरहेको छैन ? मलाई आशा छ कि तिमीले मलाई माफ गर्छौ । मैले यस दिनलाई दुई मुटुले पर्खिरहेको थिएँ– एक चिकित्सकको रूपमा जसले तिम्रो उपचार गरेको छ र अर्को मेरो आफ्नै अर्को रूपमा पनि । मैले आजको लागि धेरै लामो समयदेखि पर्खिरहेको थिएँ । यो कति दर्दनाक रह्यो कि म आफ्नो चिकित्सकको अन्तरात्माको आवाजलाई नसुनेजस्तो गर्न सकिनँ । तिमी पूर्णरूपले स्वस्थ छौं । तिमी यति स्वस्थ छौं कि आफ्नो भावनालाई व्यक्त गर्नको लागि आफ्नो शरीरको उपयोग गर्न सक्छौं...पूरै समुद्र हाम्रो लागि गुलाबी किन हुन सक्दैन ?
    युवतीले चिकित्सकलाई कृतज्ञताले हेरिन् । त्यसपछि उनले आफ्नो नजर समुद्रतर्फ घुमाइन् र प्रतीक्षा गर्न
थालिन् ।
    तर अचानक यस अनुभूतिले उसलाई झस्कायो, उनको मनमा शुचिताको कुनै महत्त्व थिएन । उनले बाल्यकालदेखि आफ्नो मृत्युलाई महसुस गर्दै आएकी थिइन्, यसै कारण उनले समयमाथि विश्वास गरिनन्स उनी समयको निरन्तरतामाथि विश्वास गर्दिनन्् । र, यसै कारण पवित्र हुन असम्भव थियो ।
    “मैले धेरैपटक तिम्रो शरीर भावुक भएर निहारेको छु । तर मैले तिम्रो सम्पूर्ण शरीरलाई तर्कस·त तरिकाले पनि निहारेको छु । एक चिकित्सकको रूपमा, मेरो लागि तिम्रो शरीर एउटा प्रयोगशाला थियो ।”
    “के ?”
    “एउटा सुन्दर प्रयोगशाला । यदि औषधि दिनु मेरो पेशा नभएको भए, तब मेरो भावनाले अहिलेसम्म तिमीलाई मारिसक्थ्यो होला ।”
    उनी चिकित्सकप्रति घृणा महसुस गर्न थालिन् । उनी उसको आँखाबाट जोगिन पन्छिएर बस्न थालिन् ।
    त्यसै अस्पतालमा एउटा युवा रोगीले उनीसँग कुरा गरेको थियो, जो उपन्यासकार थियो । “हामीले एकअर्कालाई बधाई दिनुपर्छ । हामी दुवै एकै दिन अस्पताल छाड्दै छौं ।”
    दुवैजना गेटनजिकै एक कारमा बसेर पाइन कुञ्जको बीचबाट कार चलाउँदै बाहिर निस्किए ।
    उपन्यासकारले आफ्नो हात महिलाको काँधको वरपर राख्न शुरू गर्‍यो । उसले आफूलाई युवतीसँग टाँस्न थाल्यो, मानौं ऊ हलुका वस्तुजस्तै त्यसमा चिप्लिन थालेको छ, जोसँग आपैंmलाई रोक्ने ताकत बिलकुलै छैन।
    दुवै घुम्नको लागि गए ।
    “यो जीवनको गुलाबी बिहानी हो– तिम्रो बिहानी र मेरो बिहानी । यो संसारको एकै समयमा दुई–दुई बिहानी हुनु कति अनौठो कुरा हो । दुई बिहानी एक हुनेछ । यो राम्रो छ । म एउटा पुस्तक लेख्नेछु, जसको शीर्षक दुई बिहानी हुनेछ ।”
    उनले खुशीले उपन्यासकारलाई हेरिन् । 
    “यसलाई हेर । तिम्रो यो स्केच मैले अस्पतालमा बनाएको थिएँ । भलै हामी मरेर जान्छौं तर मेरो पुस्तकमा हामी जीवित रहन्छौं । तर अब दुई बिहानी छ– ती विशेषताहरूको पारदर्शी सौन्दर्य जसमा विशेषता छँदै छैन । तिमीमा सुगन्धजस्तो सौन्दर्य छ, जसलाई खुला आँखाले हेर्न सकिंदैन, त्यस परागजस्तो जसले बसन्तमा खेतमा सुगन्ध छर्छ । मेरो उपन्यासलाई एउटा सुन्दर आत्मा भेटिएको छ । त्यसलाई म कसरी लेखूँ ? आफ्नो आत्मालाई चम्किने हीराजस्तै मेरो हातमा राखिदेऊ, जसमा म त्यसलाई हेर्न सकूँ । म त्यसलाई शब्दले आकार दिनेछु ।”
    “के ?”
    “यति सुन्दर सामग्रीको साथ– यदि म उपन्यासकार नभएको भए, तब मेरो भावनाले तिमीलाई सुदूर भविष्यमा बस्न दिंदैनथ्यो ।”
    त्यसपछि उनले उपन्यासकारप्रति घृणा महसुस गर्न थालिन् । उनले उसको टकटकीबाट जोगिन आफूलाई सीधा गरिन् ।
    उनी आफ्नो कोठामा एक्लै बसिरहेकी थिइन् । उनको काकाको छोराको केही बेर पहिले मृत्यु भएको थियो ।
    “गुलाबी, गुलाबी ।”
    जब उनले आफ्नो सेतो छालामा नजर पुर्‍याइन्, जुन बिस्तारै–बिस्तारै पातलो हुँदै गइरहेको थियो, तब उनले ‘गुलाबी’ शब्दलाई सम्झिन् र मुस्कुराइन् ।
    “यदि कुनै मानिसले मलाई एउटा शब्दले फकाउन चाहन्छ भने....” उनको मनले यसको लागि स्वीकृति दिन थाल्यो । र, उनी मुस्कुराइन् । 
– प्रस्तुति: मुकेश बस्नेत
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

स्वतन्त्र विचार

समयान्तर

अर्थ-उद्योग-वाणिज्य

मन्तव्य

टाकन–टुकन

कबीरा खडा बजार

अर्थविशेष

शिक्षा नेपाल

 
Copyright © 2009-2013. prateek daily - All Rights Reserved
Template Modify by mukesh basnet Inspired email
Proudly powered by Blogger