रिलिफको २२ औं स्थापना दिवस, समाजसेवामा रिलिफको अतुलनीय योगदान– अध्यक्ष बैद्य

प्रस, वीरगंज, ११ जेठ/
    रिलिफ सोसाइटी अफ कमर्सले २२ औं स्थापना दिवस एवं २५५७ औं बुद्ध जयन्ती भव्यताका साथ सम्पन्न गरेको छ ।
    रिलिफ भवन, वीरगंज–१३, आदर्शनगर श्रीसियामा आज आयोजित समारोहका मुख्य अतिथि वीरगंज उद्योग वाणिज्य सङ्घका अध्यक्ष अशोककुमार बैद्यले रिलिफ सोसाइटी अफ कमर्सले बुद्धको मार्गदर्शनमा हिंडेर समाजसेवा एवं परोपकारमा अतुलनीय योगदान पुर्‍याइरहेको बताए ।
    बालक, वृद्ध, गरीब तथा असहायलाई सेवा गर्नु सबैभन्दा ठूलो पुण्य हो र सो कार्य रिलिफले गरिरहेको भन्दै अध्यक्ष बैद्यले बुद्ध पूर्णिमाको अवसरमा अग्रजहरूले स्थापना गरेका रिलिफले स्थापनाको उद्देश्यबाट अलिकति पनि विचलित नभई निरन्तर अगाडि बढिरहेको चर्चा गरे ।
    वीउवासङ्घ र रिलिफबीच अति नै नजिकको विशेष सम्बन्ध रहँदै आएको चर्चा गर्दै उनले भविष्यमा पनि यो सम्बन्ध कायम रहने र सेवा अभियानमा सहयोग आदानप्रदान भइरहने प्रतिबद्धता व्यक्त गरे । अध्यक्ष बैद्यले आफ्ना पूर्वजहरूप्रति दृढ सड्ढल्पित संस्था रिलिफ सोसाइटी मात्रै भएको दाबी गर्दै पितृदेव आत्मशान्ति कार्यक्रमलगायतका धार्मिक कार्यक्रमहरूको पनि प्रशंसा गरे ।
    कार्यक्रमका सभापति रिलिफका नवनिर्वाचित अध्यक्ष अशोककुमार लाठले रिलिफका संस्थापक अभिभावकहरूको सड्ढल्प र लक्ष्य पूरा गर्न आफू हरतरहले लागिपर्ने प्रतिबद्धता व्यक्त गरे । अध्यक्ष लाठले रिलिफ परिवारका सम्पूर्ण सदस्य, समाजका अगुवा, समाजसेवी, बुद्धिजीवी, तथा परोपकारी सबै महानुभावहरूबाट सधैं रिलिफ अभियानमा सहयोग प्राप्त भइरहने विश्वास प्रकट गरे ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

बुद्ध जयन्तीमा विभिन्न कार्यक्रम

प्रस, वीरगंज, ११ जेठ/
    बुद्ध जयन्तीको अवसरमा पर्साको निर्मलबस्ती गाविसको कार्यालयले  आज निश्शुल्क स्वास्थ्य शिविर सम्पन्न गरेको छ ।
    सो अवसरमा सुवर्णपुर, विजयबस्ती, ब्रह्मनगर, ठोरीलगायत भारतीय सीमावर्ती क्षेत्रका बासिन्दाहरूको सहभागिता थियो ।
    ४५० जनाको स्वास्थ्य परीक्षण गरिएकोमा अधिकांश हाडजोर्नीका बिरामी रहेका चिकित्सकहरूले बताएका छन् ।
    डा. सना अन्सारी, कोशल सिंह, नुपूर सिंह, सुनीलकुमार पटेल, नीरज हभिबुल्ला अन्सारीलगायतले शिविरमा सेवा प्रदान गरेका थिए ।
     बुद्ध जयन्तीकै अवसरमा पर्साको निर्मलबस्तीमा गुम्बाको उद्घाटन गरिएको छ । एकीकृत माओवादीका पर्सा जिल्ला इन्चार्ज क्षेत्रबहादुर श्रेष्ठले सो गुम्बाको उद्घाटन गरेका थिए । उद्घाटन समारोहमा स्थानीय कलाकारहरूले सांस्कृतिक कार्यक्रम आयोजना गरेका कार्यक्रम संयोजक धनबहादुर थिङले बताए । सञ्चारकर्मी नीलिमा पौडेलको सहजीकरणमा सम्पन्न कार्यक्रममा एकीकृत माओवादीका केन्द्रीय सल्लाहकार सदस्य जालिम मियाँ लगायतको उपस्थिति थियो ।
    त्यसैगरी वीरगंज बौद्ध समितिले २५५७ बुद्ध जयन्तीको अवसरमा वीरगंजमा र्‍याली प्रदर्शन गरेको छ ।
    नगरपरिक्रमा गर्दै उक्त र्‍याली भिस्वामा रहेको बौद्ध स्तुपमा पुगी समापन भएको थियो । समितिका अध्यक्ष वीरहर्ष शाक्यको अध्यक्षतामा शुरू भएको कार्यक्रममा प्रमुख अतिथि प्रजिअ कैलाशकुमार बजिमय, विशिष्ठ अतिथि प्रउ पीताम्बर अधिकारी, वीरगंज उद्योग वाणिज्य सङ्घका अध्यक्ष अशोककुमार बैद्य, डा. विश्वम्भर शर्मालगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए ।
    कार्यक्रमको सञ्चालन समितिका महासचिव बालमुकुन्द खरेलले गरेका थिए । बुद्ध जयन्तीको अवसरमा विद्यालयका छात्रछात्राहरूले नृत्य तथा झाँकी प्रदर्शन गरेका थिए ।
प्रस, निजगढ/
    २५५७     औं बुद्ध जयन्ती निजगढमा धूमधामका साथ मनाइयो । स्थानीय
    ‘भगवान् बुद्धको सिद्धान्तलाई आत्मसात् गरौं’, ‘विश्वमा शान्ति, सद्भाव बढाऔं’ लगायतका मानव उपयोगी बुद्धका सन्देश धुनसहित र्‍याली निकालिएको थियो । बुद्धसम्बन्धी विभिन्न झाँकी, प्लेकार्डका साथै बुद्धको
उपदेश पुस्तक बोकी स्थानीयहरू सहभागी भएका थिए ।
    र्‍यालीमा स्थानीय लामागुरु, बौद्धमार्गी, समाजसेवी, बुद्धिजीवी, विभिन्न सङ्घसंस्थाका प्रतिनिधि, स्थानीय लगायतको उल्लेखनीय सहभागिता थियो ।
     ॐ लोकेश्वर म्हणीपा सङ्घ निजगढद्वारा निकालिएको शान्ति र्‍यालीले निजगढस्थित बजार क्षेत्र, शहीदचोक, भमरा सडकखण्ड परिक्रमा गरी पुन: गुम्बाटोलस्थित म्हणीपा सङ्घमा पुगी विर्सजन गरिएको थियो ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

वीरगंज उपमहानगरपालिकाको खराब नियति

    शुष्क ग्रीष्म ऋतु फागुनबाट शुरू भई जेठसम्म हावापानी अधिकांश भागमा गरम र शुष्क हुन्छ । सूर्य कर्कट रेखातिर सर्दै जानाले तापक्रम बढ्दै जाने गर्छ र शुष्क ग्रीष्म ऋतुमा हावाहुरीका साथै असिना पर्ने तथा सामान्य वर्षा हुने गर्छ ।
    यतिखेर सामान्य वर्षा हुने क्रम जारी छ । सामान्य वर्षाले पनि वीरगंजका अधिकांश क्षेत्र जलमग्न हुने गर्छ । वीरगंजको पानीटड्ढी, आदर्शनगर, घडीअर्वा, मुर्लीचोक आदि क्षेत्र सामान्य वर्षामा पनि जलमग्न भई आमजनताको जीवनमा प्रतिकूल असर पारिरहेको छ । पानीटड्ढी क्षेत्रको स्थिति त हरिबिजोग नै छ । सो क्षेत्रमा सामान्य वर्षा हुँदा पनि घरभित्र पानी पस्ने गरेको छ ।
    वर्षा हुनुअगावै वीरगंज उपमहानगरपालिका कार्यालयले ढल तथा नालाको सफाइ गर्नुपर्ने हो । तर समयमैं ढल तथा नालाको सफाइ नगर्दा नाला जाम भई पानी निकास हुन नसकी जलमग्न हुने गरेको छ ।  उपमहानगरपालिका जनप्रतिनिधिविहीन भएको कारणले पनि कामकारबाईमा चरम लापरवाही हुने गरेको छ । जुन काम समयमैं गर्नुपर्ने हो, त्यो कामप्रति जागरूकता देखाउन नसक्दा एवं ठेकेदारसँग मिलेमतो गरी बजेट कुम्ल्याउने गरेको कारणले पनि अहिले वर्षा हुने समयमा धमाधम पानीटड्ढी क्षेत्रमा माटो, बालुवा तथा गिट्टी राखी आमजनताको मनमा उपमहानगरपालिका कार्यालयप्रति सकारात्मक भावना पैदा गर्ने असफल कोसिस भइरहेको छ ।
    पानीको उचित निकास नहुँदा सडकमैं पानी जम्नाले सडकको पिच उप्किएर सडकमा खाल्डो परेको दृश्य आमनागरिकको नजरबाट लुक्न सकेको छैन । खाल्डो परेको सडकको समयमैं मर्मतसम्भार नहुँदा आमबटुवाहरू समयसमयमा दुर्घटनामा पर्ने गरेका छन् । जस्तै घडीअर्वा पोखरी अगाडिको सडक, आदर्शनगर तथा घण्टाघर क्षेत्रको आसपास क्षेत्रमा सडकमा खाल्डो परी सवारीसाधन तथा आमनागरिक दुर्घटनामा पर्ने गरेका छन् । उपमहानगरपालिका आफ्नो दायित्व पूरा गर्न चुक्दै गएको छ ।
    पुच्छर जतिसुकै हल्लिए पनि त्यसको कुनै अर्थ हुँदैन । शरीर पनि हल्लिनुपर्छ र टाउको पनि घुम्नुपर्छ अनिमात्र कार्यमा जोश र जाँगर आउँछ । आम नागरिक तथा सञ्चारमाध्यमले उपमहानगरपालिकाको जति पनि कमी कमजोरी औंल्याए तापनि त्यसको कुनै अर्थ हुँदैन, जबसम्म स्वयम् उपमहानगरपालिकाले जनसरोकारका कार्यमा अग्रसरता देखाउँदैन, तबसम्म जनताले राहतको श्वास फेर्न सक्दैनन् । त्यसकारण बिड ताते पनि ताप्के तातेन भने कुनै अर्थ नभए जस्तै यतिबेला वीरगंजमा भइरहेको छ ।
–प्रमोदकुमार पौडेल
दुर्गा टोल, वीरगंज–१४
उचबmयम)ण्ण्ढढ२थबजयय।अयm
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

भोजपुरी लोकजीवनमा भोजन व्यवस्था

- उमाशङ्कर द्विवेदी
भोजपुरीभाषी क्षेत्रका मानिसहरू खानामा मुख्यत: दाल, भात, तरकारीमाथि निर्भर छन् । तीन/चार दशकअघिसम्म यस क्षेत्रमा गहँुको त्यति खेती हुँदैन्थ्यो, न त गहुंँको परिकारलाई यस भेगका मानिसहरूले रुचिसाथ खान्थ्ये । छठीमाताको ठेकुवा तथा रोगी बिरामीहरूको पथ्यबाहेक त्यसबेला गहुँको कुनै खास उपयोग थिएन । तर यता आएर किसानहरू गहुँको खेतीतिर विस्तारै आकर्षित हुँदै आएका छन् । अहिले खाद्य पदार्थको रूपमा यसको प्रयोग पनि लोकप्रिय हुँदैछ । तैपनि धान जस्तै अनिवार्य खाद्य पदार्थको रूपमा मानिसहरूले यसलाई अहिलेसम्म पनि अपनाइसकेका छैनन् । आज पनि गहुँको परिकार खानु समाजमा हीनताको पात्र बन्नु ठहरिन्छ । रबी अन्नहरूको प्रयोग पनि खाद्यवस्तुको रूपमा व्यापकरूपले हुन्छ । रबी अन्नहरूबाट दाल, सातु तथा अन्य कैयन सामग्रीहरू बनाइन्छन्  । यसबाहेक अन्य अन्नहरूमा साँवा, मडुवा, जौ, जनेरा आदि अन्नहरूको पनि उब्जनी यस भेगमा हुन्छ । तर यी अन्नहरूलाई दिन काट्ने अन्न मानिन्छ तथा धान गहुँंको अभावमा मात्रै यी अन्नहरू खाइन्छन् । हुनेखानेहरूको घरमा हुन त दूध, दही र मही पनि सहजै उपलब्ध हुन्छन् तथा खान पिउनको लागि प्रयोग हुने गरेको भएपनि खानासँग पिइने पानीबाहेक अन्य कुनै खास पेय यस क्षेत्रमा प्रचलित छैन ।
    भोजपुरीभाषी क्षेत्रका मानिसहरू दिनभरिमा प्राय: चारचोटि खान्छन्, जसमा दुईचोटि खाजा र दुईचोटि भरछाक खाना हुन्छ । बिहान सबेरै केटाकेटीहरू तथा महिलाहरूले गतरातिको उब्रेको भात खान्छन्, जसलाई ‘बसिया’ भनिन्छ । बिहान खेतमा काम गर्न जाने मानिस पनि प्राय: बसिया नै खाएर जान्छन् तथा अन्य मानिसहरूले दही– च्युरा वा अन्य किसिमको खाजा खान्छन्, जसलाई जलपान भनिन्छ । दिउँसो पेटभरि खाइन्छ, जसलाई ‘कलेवा’ भनिन्छ । खेतमा काम गर्न गएका पुरुषहरूका लागि महिलाहरूले कलेवा खेतमा नै लगी दिन्छन् । तेस्रो प्रहरमा भुजा, रोटी, लाइ, वा मकैको लावा खाजाको रूपमा खान्छन् । खेतमा काम गर्नेहरूका लागि यस्तो खाजा खेतमा नै लगिन्छ, जसलाई ‘पनपियाव’ भनिन्छ । त्यसपछि राति फेरि पेटभरि अन्न खाइन्छ, जसलाई रातको खाना भनिन्छ ।
    चामल, दाल तथा गहुँको परिकारबाहेक यस क्षेत्रमा मडुवा, मकै, बाजरा, जनेरा तथा साँवा आदि अन्नका पनि विभिन्न परिकार बनाएर प्रयोग हुन्छ । तर यी अन्नहरूको स्वाद अन्य अन्नहरू जस्तो नहुने हुनाले तथा यी अन्नहरूको खेती पनि अन्य अन्नहरू जस्तै लाभदायक नहुने हुनाले यी अन्नहरूको प्रयोग विस्तार घट्दै गइरहेको छ । मकैको खेती र उपयोगप्रति किसानहरू केही आशान्वित भए तापनि मडुवा, बाजरा, साँवा तथा जनेराको खेती लुप्त प्राय: नै भइसकेको छ । फाटफुटरूपमा पर्ती जग्गामा किसानले यस्ता अन्नको बाली पाल्तु जानवरको चाराको रूपमा गर्ने गरेका पाइन्छन् । प्रसूतिगृहमा सद्य:प्रसवा महिलाको भोजनको लागि आवश्यक हुने काँची (मडुवाको पीठो र गुँडको हलुवा) तथा मडुवाको रोटीको स्थान दैनिक प्रचलनका दालभात तथा तरकारीले नै लिन थालेको छ । यस क्षेत्रका मानिसहरू किसानी पेशाका हुनाले प्राय: तल्लो मध्यम वर्गीय परिवारसम्ममा पनि खानाको साथमा दूध, दही तथा घ्यू सहजै उपलब्ध रहन्छ ।
    यस क्षेत्रमा प्रचलित भोजनमा यदाकदा माछामासुको पनि समावेश भएको पाइन्छ । तर कण्ठीधारी
(भगत)हरूले भने माछामासु खाँदैनन् । मासु मुख्यत: खसीको नै प्रयोग हुन्छ तर हाँस, कुखुरा, परेवा तथा सुङ्गुुरको मासु पनि रुचि र जातिअनुसार खाने चलन छ । यस क्षेत्रमा पाइने तथा रुचिले खाइने माछाहरूमा रोहु, रेवा, बरारी, सिङही, मङ्गुरी, पटेया, टे·रा, नकटा, गरई, चेर·ा, झि·ा, चेल्हवा, धवई, दरई, ढालो, डेडिया, पोठिया आदि मुख्य हुन् ।
    चना, खेसारी, तोरी, बथुवा आदिका सागहरू पनि रुचिको साथमा खाइन्छ । प्रचलित खानामा स्वाद दिने खानाको वर्गीकरण भएको यस क्षेत्रमा प्रचलित एक रोचक उखान द्रष्टव्य छ– माछ मिठ रेवा, मास मिठ परेवा । साग मिठ तोरी, तिरीया मिठ चोरी ।।
अर्थात् माछा रेवाको, मासु परेवाको, साग तोरीको तथा नारी चोरीको मीठो हुन्छ । यस भेगमा प्रचलित खानामा तरकारीको साटो निम्नलिखित परिकारहरूको प्रयोग पनि भएको पाइन्छ । भन्टा, आलु, केरा माछा आदिहरूलाई आगोमा पोलेर बोक्रा फाली नुन, तेल, खुर्सानी राखी हातले मिचेर चोखा बनाइन्छ । तरकारीको अभावमा वा त्यसै पनि खानाको साथमा चोखाको प्रयोग गरिन्छ । भुजासित भन्टा वा आलुको चोखा अत्यन्त स्वादिलो हुन्छ । घोन्सारमा आगोको भुङ्ग्रो हुन्छ, जुन आलु, सखरकन्द, भन्टा, परवल तथा अन्य सामग्रीहरू पोलेर पकाउनको लागि आदर्श मानिन्छ । यस प्रकार पोलिएका सामग्रीहरूको बोक्रा ताछेर त्यसमा नुन, पोलिएको खुर्सानी, लसुन, अदुवाका टुक्रा तथा शुद्ध खाने तेल मिसाएर हातले मुछेर जुन परिकार तयार हुन्छ, त्यसलाई भोजपुरी भाषामा ‘चोखा’ भनिन्छ । आनन्दी धानको चामलको भुजा तथा भाटिन (बाटुलो आकार र बैंगनी र·को भन्टा विशेष)को चोखा भोजपुरी लोकजीवनको आदर्श खाजाको गरिमामय आसनमाथि विराजमान भइसकेको जगजाहेर नै छ । त्यस्तै गरइ (हिले) माछाको चोखा दालभातसित खाँदा अत्यन्त स्वादिलो हुन्छ । आँपको टिकोडा, आमडा वा अन्य अमिलो फललाई काँचो वा आगोमा पोलेर पकाइएको टिकोडालाई लसुन, खुर्सानी, अमिलो र तीलको साथमा सिलौटोमा पिसेर चटनी बनाइन्छ । दालभात तरकारीको साथमा चटनी अत्यन्त स्वादिलो हुन्छ ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

भगवान् पनि भोका छन्

    ‘भगवान् पनि भोका छन्’– यो शीर्षक पढ्दा–सुन्दा उटपट्या· लाग्दछ किनकि जुन भगवान् आप्तकाम, पूर्णकाम, सर्वसमर्थ, सर्वसम्पन्न छन्, उनी भोका किन र कसरी छन् ?
    तर यदि हामी आफ्नो भावनायुक्त सोचलाई गहिराइमा लिएर गएमा पाउँछौं कि वास्तवमा भगवान् पनि भोका छन्, भगवान् भक्तको प्रेमको भोका छन्, भक्तको श्रद्धा पाएर उनी पृथ्वीको कुनै पनि कुनामा एक क्षणमा कुनै विलम्ब नगरी भक्तको सहायतार्थ पुगेर निदानको लागि सधैं तत्पर रहन्छन् । उनी सर्वशक्तिमान् छन्, कृपानिधान छन्, दयालु छन् तथा हाम्रो प्रेमको भोका छन् । गीतामा भनिएको छ कि,‘ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम्’  (गीता ४।११) अर्थात् जसले जुन रूपमा जुन भावले मेरो स्मरण गर्दछ, म पनि त्यसै रूपमा उसको स्मरण गर्दछु । यदि साँचो ह्दयले हामी भगवान्को स्मरण गर्दछौं भने उनी प्रकट हुनलाई सदैव तैयार रहन्छन् ।
    माता सीताको जस्तो उत्कट प्रेम भगवान् श्रीरामचन्द्रमा थियो, त्यस्तै प्रेम यदि हामी सबैमा आफ्नो प्रभुप्रति भएमा उनी प्रेमबन्धनमा बाँधिनको लागि सदैव उपस्थित रहन्छन् । हाम्रो उनको प्रति श्रद्धा–प्रेम बढी रहे, चिन्तन गरी रहे एवं एक क्षणको लागि पनि उनको विस्मरण नगरे हाम्रा उदार प्रभु हाम्रा लागि लालायित रहन्छन् कि उनी हाम्रो हितार्थ सदैव उपस्थित भएर आफ्नो कौशलको, कृपामयी कृपाको प्रदर्शन गर्न सकूँ ।
    भगवान्मा दयालुता यति छ कि यदि कोही दुराचारी आफ्नो आचरणमा कुनै प्रकारले च्युत भएमा, उसको ज्ञान पनि अधूरो छ भने भगवान्ले उसको आचरण वा अज्ञानतर्फ ध्यान नदिई मात्र उसको श्रद्धापूर्ण भक्तिमय प्रेम देख्छन्, उसको अन्य त्रुटिहरू देख्दैनन् । भक्तले यदि आफ्नो इष्टदेवको सामुन्ने प्रतिज्ञा गर्छ कि म तपाईंको प्रेममा आफ्ना पूर्व आचरणहरूलाई त्यागेर तपाईंको सेवा गर्दछु, तब कृपालु भगवान् उसलाई आफ्नो शरण प्रदान गर्दछन् । भगवान्ले उसलाई कदापि निराश अथवा हतोत्साहित गर्दैनन्, किनकि उनी प्रेमको भोका छन् ।
    आफ्नो लीला प्रदर्शनको समयमा गोपिनीहरूका समक्ष जब भगवान् अन्तध्र्यान भए, तब गोपिनीहरू विरहको अग्निमा जलेर व्याकुल हुँदै कान्हा–कान्हाको रट लगाउन थाले, तब दयाका सागर भगवान् उनीहरूको असहनीय विरह सुनेर तत्काल प्रकट भए ।
    जब ऋषि दुर्वासा असमयमा आफ्ना दश हजार शिष्यहरूका साथ भोजनका लागि आएपछि असहाय द्रौपदी व्याकुल भएर भगवान् श्रीकृष्णलाई गुहार्छिन् । द्रौपदीको पीडायुक्त स्मरणलाई सुनेर भगवान् श्रीकृष्णले तत्काल भोजनको सबै व्यवस्था गरिदिन्छन् । भगवान् सदैव सचेत रहन्छन्, आफ्ना भक्तहरूको कष्ट निवारणको लागि ।
    यसै प्रकार चीरहरणको समयमा पनि भगवान् श्रीकृष्णले द्रौपदीको लाज बचाएका छन् । नरसीको भात भर्न, आफ्नो परम भक्त बालक प्रह्लादको पुकारमा उसको पिता हिरण्यकशिपुको वध गर्न, गजको प्रेमपूर्ण गुहार सुनेर उसको जीवनरक्षा गर्न आदि अनेक यस्ता घटनाहरू छन्, जसले सिद्ध गर्दछ कि भगवान् प्रेम र श्रद्धाका भोका छन् । उनी प्रेममा वशीभूत भएर आफ्ना श्रद्धालुहरूका लागि हरपल सबै कार्य गर्नका लागि उद्यत रहन्छन् ।
उनलाई मात्र हाम्रो प्रेम चाहिन्छ, उनी यसैका भोका छन् । कदाचित् हामी भगवान्लाई आफ्नो प्रेमबन्धनमा बाँधेर आफ्नो ह्दयमा बसाउन सकेमा हामी आफ्नो जीवनमा कल्याण र आनन्दको ग·ा बहेको देख्न सक्छौं । भगवान् हाम्रा हुन् र हामी भगवान्का हौं । यसै प्रेमबन्धनलाई हामीले दृढताको साथ सम्हालेर राख्नुपर्दछ । गीतामा श्रीकृष्णले स्वयम् भनेका छन्–
यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविभ्दजति मां सर्वभावेन भारत ।।   
    अर्थात् जो जसले पनि मलाई संशयरहित भएर पुरुषोत्तम भगवान्को रूपमा जान्दछ, उसलाई सबै
कुरा थाहा हुन्छ । अतएवं हे भरतपुत्र १ त्यो व्यक्ति मेरो भक्तिमा रत रहन्छ ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

कम दरका टेन्डर छाड्न ठेकेदारलाई जिविसको दबाब

प्रस, वीरगंज, १० जेठ/
    जिल्ला विकास समितिले गत महिना तीनवटा सडक निर्माणको लागि टेन्डर आह्वान गरेको थियो, जसमध्ये एउटा ठेका ७२ प्रतिशत कम मोलमा सदर भएको छ ।
    जिविसले पर्सा जिल्लाको आदर्श चोक सौराहा, रामपुर, पचरुखी र बडनिहार सडक ग्रेभलको लागि वैशाखमा जारी सूचनामा ठेकेदार कम्पनी विपिन कन्सट्रक्सन, वीरगंज–१७ ले ७१.७२ प्रतिशत कममा ठेक्का सकार गरेको हो ।
    आर्थिक ऐन अनुसार सबैभन्दा कम मोल भर्नेलाई ठेका दिनुपर्ने नियम भएकोले जिविस पर्साले ठेका विपिन कन्सट्रक्सनलाई दिए पनि ठेक्का तोड्न पत्राचार पनि गरेको छ ।
    जिविस पर्साले ७ लाख ७० हजार ८ सय ६६ रुपियाँको सो निर्माण ७१.७२ प्रतिशत कम अर्थात् रु. २ लाख ४५ हजारमा निर्माण सम्पन्न गर्न नसक्ने देखेर ठेका तोड्न पत्राचार गरेको हो ।
    जिविसले यसअघि गर्दोल–पोखरिया कालोपत्र गर्ने ठेका सकार गरेको निर्माण कम्पनीले पनि ४२ प्रतिशत कम मूल्य भर्दा हालसम्म निर्माण कार्य सम्पन्न गर्न नसकेको र नचाहेपछि जिविस पनि विवादमा मुछिएको थियो । सोही अवस्थालाई नजीर मानी विपिन कन्सट्रक्सनलाई ठेक्का तोडन पत्राचार गरेको हो ।
    स्थानीय विकास अधिकारी गजेन्द्र ठाकुरले आर्थिक ऐन अनुसार मात्र ठेक्का सदर गरेको बताए । उनले ठेकेदार कम्पनीले त्यति कममा निर्माण गर्न सक्ने कल्पना पनि गर्न नसकिने बताए ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

जिफन्ट आबद्ध तीन मजदुर सङ्गठनबीच एकीकरण

प्रस, वीरगंज, १० जेठ/
    एमाले निकट जिफन्टमा आबद्ध     नेपाल स्वतन्त्र मजदुर युनियन, नेपाल स्वतन्त्र खाद्य तथा पेय मजदुर युनियन र नेपाल स्वतन्त्र केमिकल तथा आइरन मजदुर युनियनबीच  आज  नगर सभागृहमा एकीकरण भएको हो ।
    पाँचौं राष्ट्रिय स्थापना दिवस मनाउँदै तीनवटै मजदुर स·ठन एकीकरण भएको हो । शक्ति सन्तुलन र रूपान्तरणका लागि स·ठनको दायरा ठूलो हुनुपर्ने र त्यसो भए मात्र शक्ति प्रदर्शन सोही अनुरूप हुने महसुस गरेर एकीकरण भएको एमाले निकट जिफन्टका नेताले बताए ।
    स्थापना दिवस र एकीकरण समारोहका प्रमुख अतिथि जिफन्टका महासचिव उमेश उपाध्यायले उद्योगको समस्या समाधान गरेर आफूलाई परिवर्तन गर्न अग्रसर हुनुपर्ने सुझाव दिए । उनले श्रमिकहरूको समस्यालाई नजिकबाट हेरेर निराकरण गर्नुपर्ने बताए ।
    कार्यक्रम टीकाराम पौडेलको अध्यक्षतामा भएको र जनक चौधरी, कृष्ण केसी, मञ्जु थापा, मदन रिमाल, विक्रम ज्ञवाली, पूर्ण केसी, अमर यादव र पटवारीलाल बैठाले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए ।
तीन मजदुर स·ठनबीच आज एकीकरण भएको छ ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

स्वतन्त्र विचार

धर्म–संस्कृति

अर्थ-उद्योग-वाणिज्य

कबीरा खडा बजार

मन्तव्य

अर्थविशेष

शिक्षा नेपाल

समाचार संग्रह

 
Copyright © 2009-2013. prateek daily - All Rights Reserved
Template Modify by mukesh basnet Inspired email
Proudly powered by Blogger