नाउक्षेको विवाद ९ बुँदे सहमतिमा सुल्झियो

प्रस, वीरगंज, ११ भदौ/
    लामो समयदेखि चल्दै आएको नारायणी उपक्षेत्रीय अस्पतालको विवाद आज सुल्झिएको छ ।
    जिल्ला प्रहरी कार्यालय, पर्सामा आज कर्मचारी युनियन, अस्पताल विकास समितिबीच ९ बुँदे सहमति भएपछि विवाद साम्य भएको हो । १३ बुँदे माग राखेर अस्पताल विकास समिति कर्मचारी युनियनले दुई सातादेखि जारी राखेको आन्दोलन आज प्रहरी हस्तक्षेपपछि वार्ताद्वारा सहमतिमा टु·िएको हो । कर्मचारी युनियनले आज आन्दोलन गर्दै माग पूरा गर्न दबाब दिंदा अस्पतालका मेसु र अर्को कर्मचारी पक्षसँग विवाद भएको थियो । प्रहरीले विवादित तीनै पक्षलाई नियन्त्रणमा लिएर जिल्ला प्रहरी कार्यालय पर्सामा वार्ता गराएको थियो ।
    वार्तामा ९ बुँदे सहमति भएको मेसु डा. रामशड्ढर ठाकुरले बताए । करारमा रहेका कर्मचारीहरूको म्याद सकिएपछि प्रतिस्पर्धाबाट छनोट गर्ने, स्थायी कर्मचारीहरूलाई तालिम प्रदान गर्ने, दरबन्दी कायम गर्नको लागि मन्त्रालयमा पत्राचार गर्ने, अनुदान कोषमा आम्दानी बढे अनुसार रकम जम्मा गर्ने, आर्थिक ऐन अनुसार सामान खरिद गर्ने, साना दर्जाका कर्मचारीको तलब वृद्धिमा आयव्ययले धान्ने गरी वृद्धि गर्ने, कर्मचारीहरूको तलबबाट कट्टा गरी जीवन बिमा गर्ने र अस्पतालमा खटेका सुरक्षाकर्मीहरूलाई दैनिक रु ५० खाजा भत्ता दिने निर्णय गरेको हो ।
    निर्णयमा कामु प्रजिअ योगराज पाण्डे, निमित्त स्थानीय विकास अधिकारी, श्यामसुन्दर मिश्रा, मेसु डा. रामशड्ढर ठाकुर, डा. रवीन्द्र ठाकुर, डा. सुरेन्द्र चौधरी, डा. चित्तरञ्जन साह, डा. मनोज गुप्ता, डा. नीरज सिंह,  कर्मचारी युनियनका अध्यक्ष रामेश्वर प्रसादलगायतको उपस्थिति थियो ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

पर्सा जिल्लाका मधेसवादी दलहरूमा पुन: मतान्तर, केन्द्रीय नेताविरुद्ध जिल्ला नेताहरू एकमत

प्रस, वीरगंज, ११ भदौ/
    पर्सा जिल्लामा कार्यरत मधेसवादी दलका नेताहरू पुन: दुई चिरामा विभाजित भएका छन् ।
    समग्र जिल्लाको विकासमा एकताबद्ध रूपले अगाडि बढ्नेगरी भदौ ९ गते जिल्लाका केन्द्रीय तहका नेताहरूले सहमति गरेको विपरीत आज जिल्ला तहका मधेसवादी दलका नेताहरूले एकता देखाउँदै केन्द्रीय नेताहरूको विरोध गरेका छन् ।
    फोरम नेपाल पर्साको कार्यालयमा भएको ६ दलीय भेलाले केन्द्रीय स्तरका नेताहरूले जिल्ला कमिटीलाई बाइपास गरेर जिल्लामा आफ्नो वर्चस्व देखाउन खोजेको भन्दै आपत्ति जनाएका छन् । केन्द्रीय नेताहरूले केन्द्रीय तहको मुद्दामा एकताबद्ध भएर अगाडि बढ्नुपर्ने र जिल्लाको हकमा जिल्ला कमिटीलाई सो कार्य गर्न प्रेरित गर्नुपर्नेमा हस्तक्षेपकारी भूमिका अपनाएको र जिल्ला कमिटीलाई बाइपास गर्न खोजेको भन्दै भेलामा सहभागी ६ दलका नेताहरूले जिल्लाका मुद्दाहरूमा जिल्ला कमिटी अग्रसर हुने निर्णय गरेका छन् ।
    फोरम नेपाल पर्साका अध्यक्ष प्रदीप यादवले केन्द्रीय नेताहरूको हस्तक्षेपकारी भूमिकाको विरोधमा जिल्ला कमिटी एकताबद्ध भएको बताए । उनले जिल्लामा हुने सबै खाले विकास निर्माणका कार्यहरूमा जिल्ला कमिटीले निगरानी राख्ने, सरकारी गैरसरकारी कार्यालयको कामकारबाई पारदर्शी बनाउन खोज्ने, भ्रष्टाचारविरुद्ध अभियान चलाउने, आम जनताको सरोकारको विषय जोडदार रूपले उठाउने सहमति भएको बताए ।
बैठकमा मजफो पर्सा, सद्भावना पार्टी, तमलोपा, तराई–मधेस सद्भावना पार्टी, सङ्घीय सद्भावना पार्टी र फोरम गणतान्त्रिकका जिल्ला अध्यक्ष, सचिवहरूको सहभागिता थियो ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

किशोरीमाथि आक्रमण गर्ने युवक पक्राउ

प्रस, निजगढ, ११ भदौ/
    अनौठो किसिमले किशोरीमाथि ज्यानै लिने जस्ता घटना घटाउने कार्यमा संलग्न एकजना युवकलाई पक्राउ गरेको निजगढ प्रहरीको दाबी छ । पक्राउ पर्नेमा निजगढ नगरपालिका–४ का २१ वर्षीय रवि धामी रहेको जनाइएको छ ।
    यही साउन ७ गते राति निजगढ नगरपालिका–९ मा ग·ाधर उप्रेतीकी १८ वर्षीया छोरी एशिला उप्रेती र एक महिना अघि निजगढ–७ का कृष्णबहादुर शाहीकी १४ वर्षीया छोरी विशेषता शाहीलाई आक्रमण गरी घाइते बनाएको धामीले प्रहरी समक्ष स्विकारेको छ । शाहीलाई घरमा सुतिरहेको बेला आक्रमण गरी अचेत बनाई घरनजिकै मकैंबारीमा फालेको र उप्रेतीलाई पनि टाउकोमा मुड्कीले हानी हातमा ब्लेडले काटिदिएको पक्राउ परेका धामीले बताएको छ ।
    बाटोघाटो, चोकचौतारा, सडकछेउ असहय हुने शब्द बोलेको कारण शाही र उप्रेती निशानामा परेका पक्राउ परेका रवि धामीले बताए । धामीको ५ वर्षदेखि मानसिक सन्तुलन गुमेको र विभिन्न अस्पतालमा औषधोपचार गराएको धामीका अभिभावक गोपालचन्द धामीले बताए । रविको मानसिक सन्तुलन ठीक नभएपछि हेटौडा, काठमाडौं लगनखेल स्थित मानसिक अस्पतालमा समेत उपचार गराई औषधि सेवन गरिरहेको धामीका अभिभावक गोपालचन्दले अस्पतालको पूर्जी देखाउँदै भने । यता घाइते उप्रेती र शाहीले कहीं, कतै, कसैलाई चोट पुग्ने शब्द प्रयोग नगरेको उनीहरूका अभिभावक बताउँछन् । पक्की घरभित्र पसी एक्लै सुतिरहेकी किशोरीलाई अचेत हुनेगरी गम्भीर घाइते बनाउने प्रकृतिको घटना दोहोरिएपछि निजगढमा आतड्ढ, त्रास फैलिएको थियो । धानमाल केही नलैजाने, यौनजन्य कार्य समेत नगर्ने तर मरणासन्न हुनेगरी घाइते मात्र बनाउने घटना एक महिनाभित्र दुई वटा घटेको थियो ।
    उप्रेती र शाहीको टाउकोमा गम्भीर चोट पुगेपछि अहिलेसम्म उनीहरूको अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ । पछिल्लो घटनापछि प्रहरीलाई स्थानीयवासी, विद्यार्थीहरूको दबाब परेपछि झन्डै डेढ दर्जनभन्दा शड्ढास्पद व्यक्तिमाथि प्रहरीले अनुसन्धान थालेको थियो ।
    प्रहरीको अनुसन्धानमा घाइते एलिशा र विशेषतामाथि आक्रमण गरेको स्विकारेको र घटनाको प्रकृतिले पनि धामी संलग्न भएको पुष्टि गरेको इलाका प्रहरी कार्यालय, निजगढका प्रमुख डिएसपी विष्णुहरि कोइरालाले बताए । अभियुक्त धामीको बयान अनुसार पछिल्लो घटनाको केही दिनपछि राति एउटा घरमा पसेको र घरका मान्छेले थाहा पाएपछि भागेको बताए । अभियुक्त धामीमाथि थप अनुसन्धान भइरहेको जिल्ला प्रहरी कार्यालय, बाराले जनाएको छ ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

भदौमा नदी किनारको जीवन

- सञ्जय साह ‘मित्र’
    ग्रामीण लोकजीवनमा भदौलाई आर्थिक दृष्टिले सुख्खा समयको रूपमा लिइन्छ । ग्रामीणहरूको भोगाइमा गाउँमा पैसा हुँदैन । यो अवस्था कतिपय सवालमा अन्य पेशा अपनाउनेको पनि हुन्छ । तुलनात्मकरूपमा व्यापारको अवस्था पनि यस्तै हुन्छ भन्न रुचाउँछन् व्यापारीहरू । यो एउटा अवस्थाको कुरा हो । ग्रामीण जीवनका अनेक रूपमध्ये नदी किनारको जीवन पनि एक हो र सामान्यतया बाहिरी दृष्टिबाट हेर्दा यो निकै आनन्ददायी हुनुपर्छ । नदी किनारका मानिसको जीवन निकै दृष्टिले महत्त्वपूर्ण हुनुपर्छ । डुल्ने ठाउँको कमी हुँदैन र गाईवस्तु चराउन तथा पशुपालनको दृष्टिले पनि नदी किनारको जनजीवन लाभदायक हुन्छ । मन नलागेको बेला नदी किनारमा एकछिन पानीको बहाव हेरेर मनको पीडा वा सन्ताप भुलाउन सकिन्छ, एकै छिन भए पनि ।
    अन्य महिना र साउन–भदौको नदी किनारको जीवनवृत्तमा निकै भिन्नता देखिन्छ । दश महिना सामान्य रहने नदी किनारको ग्रामीणहरूको जीवन, यी दुई महिनामा कतिखेर के भइदिन्छ ठेगान नै हुँदैन । अनिश्चितताभित्र निश्चित र निश्चिन्त जीवन बाँच्दै ग्रामीण प्राणीहरू भदौलाई झेलिरहेका हुन्छन् र समस्याहरूको सागरबीच पनि रमाइरहेका हुन्छन् । हुनत जिन्दगीलाई जसरी भोगिन्छ र जसरी आनन्द प्राप्त गर्न सकिन्छ त्यही उत्कृष्ट हो मानिसका लागि, तर कतिपय अवस्थामा बुझ्न नसक्दा मानिसले पीडालाई पनि आनन्द मानिरहेको हुन्छ । पीडाभित्र रमाउन सक्नु मानिसको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हो । पीडाभित्रबाट उसले आफूलाई उम्किने प्रयास गर्दै गर्नुपर्दछ । केही समस्याहरू आए भने तिनीहरू स्थायी होइनन् केही दिन वा समयपछि आफैं हराएर जान्छन् । जिन्दगानीका पानाहरू फेरि उसै गरी पल्टिन थाल्छन् भन्ने सोचाइ राख्ने ग्रामीणहरू बाढीको दिन नदी उन्मत्त भएजस्तै आफूलाई दु:खबाट आत्तिन वा आनन्दमा मात्तिन दिन चाहँदैनन्।
    हरेक वर्ष नदी किनारका ग्रामीण भेगमा बाढीले क्षति पुर्‍याएको सुनिन्छ । कहिले गाउँमा बाढी पस्यो त कहिले गाउँ नै बगायो । वास्तवमा पश्चिम नेपालमा एउटा गाउँ नै नदीले बगाएर लगेको पनि खबर आयो । यसैगरी रौतहटमा वर्षैपिच्छे डुङ्गा पल्टिने गरेको समाचारहरू पनि आउँछन् । कोशीको पीडाले अझै कैयौं महिना पिरोलिरहन्छ नेपालीलाई । यी केही आला घाउहरू मात्र हुन् नदी किनारका भदौरे जीवनको । जसरी भदौरे भेल ठूलो भएर आएको हुन्छ र कतिखेर कसलाई बगाएर लैजान्छ भन्ने कुरो निश्चित हुँदैन, त्यसैगरी भदौरे भेलले कसलाई कतिखेर बगाएर जीवनको लीला समाप्त पारिदिन्छ भन्ने पनि ठेगान हुँदैन । भदौको जीवन अनिश्चित हुन्छ अर्थात् बाढीको भेलजस्तै भदौरे हुन्छ नदी किनारहरूमा ।
    जब खोलामा पानी बढ्ने सम्भावना हुन्छ, ग्रामीणहरूको निद्रा आँखाबाट गायब हुन्छ । कतिपय गाउँमा आलोपालो सुत्ने गरेको सुनिन्छ । महिला र केटाकेटी तथा वृद्धवृद्धाहरूको झन् बेहाल हुन्छ । अपाङ्गहरूको जीवन झन् कस्तो अकल्पनीय होला । कतिपय गाउँको हालत कतिसम्म दयनीय हुन्छ भने आकाशमा कालो बादल देख्यो कि गाउँ छोडेर नजिकको सुरक्षित स्थानमा भाग्छन् मानिस । सुरक्षित विद्यालय तथा हाटबजारतर्फ मानिस जान थाल्छन् । अझ कतिपय नदीमा तटबन्ध लगाइएको छ भने तटबन्धलाई बाढीले बगाउने खतरा भएमा गाउँमा ठूलै खैलाबैला मच्चिन्छ । कहिलेकाहीं त राति कस्तो हल्ला फैलन्छ भने बाढीले बाँध भत्कायो र गाउँमा पानी पस्यो । मानिसमा भागाभाग मच्चिन्छ, दौडादौड हुन थाल्छ । जीवन अस्तव्यस्त बन्न पुग्छ राति नै । किनभने जीवन सबैलाई प्यारो हुन्छ । मानिसलाई मानिसको जीवनभन्दा ठूलो प्यारो अरू केही हुन सक्दैन र हुनु पनि हुँदैन । मानिसले आफ्नो जीवन बचाउन हर समय तयार रहन्छ, यसैको उदाहरणको रूपमा यसलाई लिन सकिन्छ ।
    कतिपय अवस्थामा जन, धन र अन्य कुरा बचाउन मानिस दिनरात नै परिश्रम गर्दछन् किनभने मानिसले बुझेका छन् कि घर बगाउँछ भने  सम्पूर्ण अस्तित्व नै लिएर जान्छ । एउटा घर बनाउन मानिसले कैयौं वर्ष योजना र तयारी गर्नुपर्ने हुन्छ । घर त मानिसको सपना हुन्छ । आफ्नो सपनालाई कसैले त्यत्तिकै कहाँ बग्न दिन चाहन्छ र १ रौतहटको धर्मपुरमा बाढीले घेरिएर दुई रात मानिस त्यत्तिकै बसिइरहे घरभित्र । कतिपय मानिस खाटबाट ओर्लिन पाएनन्, कतिपय परिवार पानी परिरहेको समयमा पनि फुसको घरको छानोमा यस कारण बसिइरहे कि घरभरि बाढीको पानी आएर आफ्नो अधिकार जमाइसकेको थियो । एउटा घरको मानिस अर्को छिमेकीकहाँ पनि जान सक्ने अवस्था थिएन । पानी परिरहेको छ, घरभित्र छातीसम्म पानी भरिएको छ, पशुधन बस्न नपाएर, खान नपाएर त्यत्तिकै टाउको उठाएर बाँचिरहेको छ, घरधनी सपरिवार फुसको छानोमाथि बसेर भोको र अनिंदो लुगलुग कामिरहेको छ । यस्तो अवस्थामा पनि नदी किनारको जिन्दगी बाँच्दो रहेछ ।
    उद्धारको कुरा पनि शहरबाट सुनेजस्तो नहुँदो रहेछ, टेलिभिजनमा देखिएजस्तो पनि हुँदो रहेनछ । उद्धार गर्न हेलिकप्टर आउनलाई पनि त मौसमले साथ दिनुपर्ने हुन्छ नि १ विपत्तिले चारैतिरबाट घेरिराखेपछि मोटरबोटले पनि काम गर्दैन । आँखाभरि अटाउन्जेल पानी । धर्तीभरि पानी र आकाशभरि पानी भएपछि कसैको केही लाग्दैन । यस्तो अवस्थामा जिन्दगी अकल्पनीय अनुभूति हो भन्ने कुरा नदी किनारका मानिसलाई मात्र थाहा हुन्छ, अन्यत्रका लागि कहालीलाग्दो दन्त्यकथा मात्र हो ।
    गाउँको चारैतिर पानीले घेरिएको अवस्थामा पशुधनको लागि हरियो घाँस जुटाउनु, निरन्तरको वर्षात्ले घर चुहिएर दाउराजति भिजेपछि भान्छामा गृहिणीले काम गर्नु, घरमा शौचालय नभएको अवस्थामा चारैतिर पानीले घेरिएको गाउँ अनि वर्षा भइरहेको अँध्यारो रातमा केटाकेटीलाई दिसा लाग्दा आइपर्ने समस्या केवल नदी किनारका साधारण ग्रामीणले मात्र बुझेका छन् ।  गाउँका सबै बाटा तथा गल्लीहरूमा हिलोको एकल साम्राज्य स्थापित भएपछि, बाढी र वर्षात्ले गाउँबाट बाहिरिने सडकहरू पूर्णतया क्षतिग्रस्त भएपछि कोही सुत्केरी व्यथाले च्यापिन्छन् वा कुनै दुर्घटना जब गाउँमा हुन्छ, त्यति बेलाको पीडादायी अवस्था अवर्णनीय हुन्छ । जेठमा व्याडमा छरेको बीउ, बेर्ना तयार भएपछि बडो उत्साहले खेतमा रोपेको धानमा जब भदौको बाढी पसेर पूरै धानलाई हिलोले छोपेर वा बालुवाले पुरेर ठूलो फाँटमा परिणत गर्दछन् तब नदी किनारका ग्रामीणले जे मानसिक आघातको सामना गर्नुपर्ने हुन्छ जसको कल्पना शहरिया नागरिकले गर्न पनि सक्दैन । यस्तैमा झन् पशुधनलाई पनि बाढी वा पानीले नोक्सान पुर्‍याउँछ भने आलो घाउमा नुनचूक दलेको भन्दा बढी पीडा र मर्मलाई अव्यक्तरूपमा सहनुपर्ने हुन्छ किसानले ।
    यस्ता किसानको पीडालाई कसैले गीत बनाएर गाइदिंदैन । सञ्चारमाध्यममा जति आउनुपथ्र्यो, जसरी आएर उनीहरूलाई फाइदा पुग्न सक्थ्यो त्यो यस कारण पनि हुन सक्दैन कि पीडाबोध गर्नेहरूले मुख खोल्न सक्दैनन्, खोल्न जान्दैनन् । अमूकजस्तो बनेर अनन्त पीडा सहेको मात्र भएर प्रक्रियामुखी प्रक्रिया र देखावटी प्रक्रियाप्रति मौन अविश्वास र नियतिको खेल तथा कर्मको फल भनेर पीडालाई बिर्सने ध्याउन्नमा रहन्छन् ग्रामीणहरू । साँच्चिकै मलमप्रति अविश्वास भएको हो कि मलमले आफ्नो नियतिमा खलल पुर्‍याउने धारणाले, शहरी सञ्चारमाध्यमका हल्लाप्रति नदी किनारका यस किसिमको वास्तविक पीडा भोग्नेहरूमा अविश्वासको मात्रा ज्यादा हुन्छ । पीडाको अनन्त आकाश ओढेर नदी किनारका अनन्त जीवनहरू अनन्त अनिश्चिततामा पनि खुशी प्राप्तिको आशमा बाँचेका छन् । पीडाहरूले हार खाएपछि सुख र चयनको आनन्ददायी घाम लागेपछि पीडाका पदचापहरू पनि खोज्न चाहँदैनन् यी प्राणीहरू । मनभित्रबाट भदौको सन्त्रास मेटिएपछि पानीले छोडेर गएका डोबहरूमा आशाका अनन्त किरणहरू झुल्क्याउँदै नदी किनारका मानिसहरू यसरी काममा लाग्छन्, मानौं ती दिन दु:स्वप्न थिए र अहिलेको जीवन वास्तविक जीवन हो ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

तीज पर्व

     यति बेला समाज तीजमय छ । हिन्दू धार्मिक परम्परा अनुसार तीज पर्व चार दिनसम्म मनाइन्छ । तीजको पहिलो दिन दर खाने, दोस्रो दिन व्रत बस्ने, तेस्रो दिन गणेश चतुर्दशी अर्थात् शिवपार्वतीको पूजा गर्ने र अन्तिम एवं चौथो दिन ऋषि पञ्चमीमा वर्षभरि भए गरेका पापहरूलाई पश्चाताप गर्दै नुहाएर पवित्र हुने दिनको रूपमा मनाइन्छ । शिव पुराणमा उल्लेख भए अनुसार पौराणिककालमा हिमालय पर्वतकी छोरी पार्वतीले शिवलाई अति नै प्रेम गर्थिन् । पार्वतीको कठोर तपस्यापछि शिवजी खुशी भई पार्वतीलाई मन पराउन थाले । तर पार्वतीका आमाबुबाको सहमति नहुँदा शिव र पार्वतीले भागी विवाह गरेका थिए । शिवपार्वतीको अमर प्रेम तथा त्याग र समर्पणमा आधारित तीज पर्व पार्वतीकै समयदेखि विवाह भएका महिलाहरूले आफ्नो पति र दाम्पत्यजीवनको म·लमय कामना गर्दै र अविवाहिताहरूले राम्रो वरको म·ल कामना गर्दै मनाउने गरेका छन् । पुरुषले आफ्नी पत्नीको इच्छा पूरा गरिदिने पर्वको रूपमा पनि तीजलाई मानिन्छ ।
    अब त तीज पर्व सबैको सामूहिक पर्व बनिसकेको छ । हिमाल, पहाड, तराई सबै क्षेत्रमा सबै समुदायका महिलाहरूले हर्षोल्लाहसका साथ तीज पर्व मनाइरहेका छन् । नेपाल–भारतलगायत हिन्दू समुदाय रहेका अन्य मुलुकमा समेत तीज पर्व भव्यरूपमा मनाउने गरेको समाचारहरू सार्वजनिक भइरहेका छन् । धार्मिक विश्वास मानौं या नमानौं तीज पर्व सनातन हिन्दू परम्परा वा संस्कृति हो भन्ने कुरामा दुई मत छैन । पुर्खाले मनाउँदै आएको परम्परा, संस्कृति सबैलाई प्यारो हुन्छ, चाहे त्यो शिक्षित, विकसित समाज होस् या अशिक्षित, अविकसित समाज । परम्परा वा संस्कृति आपैंmमा एउटा पहिचान हो । कुनै पनि राष्ट्र, समाज, समुदाय, जाति वा व्यक्तिको पहिचान निर्धारणमा उसको संस्कार, संस्कृति तथा परम्पराले ठूलो भूमिका निर्वाह गरेको हुन्छ । यसैले आज विश्वमा भाषा–संस्कृतिको उत्थान र अधिकारका कुराहरू जोडतोडले उठिरहेका छन् । 
    तीज पर्वसँग जोडेर हेर्दा हिन्दू नारीहरू त्याग, समर्पण  र विद्रोहका प्रतीक हुन् भन्ने तथ्य सहजै बुझ्न सकिन्छ । आफूले मन पराएको पति पार्वतीले रोज्नु र भागी विवाह हुनु, त्यस कालको सानो विद्रोह होइन । तीजको भाषामा महिलाहरूले घरपरिवार, माइती एवं पति, सासू, ससुरासँगसमेत चित्त नबुझेका कुराहरू निर्धक्कसाथ पोख्दै आएका छन् । समाजमा समाचार माध्यम, एनजीओ, आईएनजीओ नहुँदा महिला हिंसाविरुद्धको आवाज तीज गीतमार्फत् हिन्दू महिलाहरूले उठाएकै हुन् । राज्य व्यवस्थाविरुद्ध चित्त नबुझेका कुराहरू र सामाजिक विकृति, विस·तिविरुद्ध प्रहार पनि तीज पर्वमार्फत् महिलाहरूले गरेका छन् । महिलाहरू एकापसमा भेट गरी खबर आदानप्रदान गर्ने, एक समाजको कुरा अर्को समाजका महिलाले थाहा पाउन र सोबारे धारणा विकास गर्ने पर्वको रूपमा तीजको आफ्नै महत्त्व छ । जुन बेला यातायात र सञ्चारको विकास भएको थिएन, त्यस बेला तीज पर्वले निर्वाह गरेको भूमिकालाई आजको जमानासँग तुलना गर्नु नै मूर्खता हुन जान्छ  । वर्तमानमा तीज रत्यौलीमा परिणत हुँदैछ । एकले अर्कालाई होच्याउने मौकाको रूपमा परिवर्तन भइरहेको छ । संस्कृतिको सकारात्मक पक्षलाई जोगाउनेभन्दा पनि अनावश्यक विकृति भित्र्याएर पर्वको महत्त्वलाई नै ओझेलमा पार्ने तत्त्वहरू वर्तमानमा तीज पर्वका मुख्य चुनौतीहरू हुन् ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

त्रिमूर्ति टोलमा रमाइलो तीज

प्रस, वीरगंज, १० भदौ/
    नेपाली महिलाहरूको पवित्र पर्व तीजको अवसरमा वीरगंज–१४ त्रिमूर्ति टोल विकास तथा सुधार समितिले रमाइलो तीज साँझ कार्यक्रम आयोजना गर्‍यो ।
    आज साँझ प्रतीक दैनिकको कार्यालय प्रा·णमा आयोजित कार्यक्रममा टोलका पहाडे तथा मधेसी महिलाहरूले रातो पहिरनमा सजिएर नाचगान गरेका थिए ।
    टोल विकास तथा सुधार समितिले कार्यक्रमको आयोजना गरेर संस्कृतिको जगेर्ना गरेको र महिलाप्रति सम्मान भाव दर्शाएको भन्दै सहभागीहरूले खुशी व्यक्त गरेका थिए ।
    कार्यक्रममा टोल सुधार समितिका अध्यक्ष जगदीश शर्माले तीज पहाडेहरूको पर्व भए तापनि आजको समयमा समावेशीकरण तथा महिला अधिकार सबैको चासो भएको हुँदा सबैको सहभागिताले समाजमा अन्तर्घुलन हुने र यस कार्यक्रमको सफलताबाट अन्य चाडपर्व पनि सामूहिकरूपमा मनाउन बल प्राप्त भएको बताएका थिए ।
तिजको अवसरमा सुरक्षाकर्मीद्वारा मन्दिरको सरसफाइ
सिकेन्द्र पासवान, कलैया/
    तिजको अवसरमा कलैयामा म·लवार सरसफाइ कार्यक्रम सम्पन्न भएको छ । सेनाको समरजीत गुल्म कलैयाको सक्रियता तथा बाराका प्रमुख जिल्ला अधिकारी परशुराम अर्यालको प्रमुख आतिथ्यमा सम्पन्न कार्यक्रममा नेपाल प्रहरी, सशस्त्र प्रहरी, स्थानीय बासिन्दा, मन्दिर व्यवस्थापन समितिका पदाधिकारीलगायत नागरिकले सरसफाइ गरेका हुन् ।
    तिजको दिन मन्दिरमा भव्य मेला लाग्ने गर्दछ । त्यसैगरी बाराकै प्रसिद्ध धार्मिक एवं ऐतिहासिक स्थल गढीमाई मन्दिर परिसर वरपर क्षेत्रमा सुरक्षा बेस कैम्प बरियारपुरका सशस्त्र प्रहरी निरीक्षक विकास अधिकारीको नेतृत्वमा आज सरसफाइ सम्पन्न भएको हो ।
विस्तृतमा पढ्नुहोस् | comments

ads2

स्वतन्त्र विचार

धर्म–संस्कृति

अर्थ-उद्योग-वाणिज्य

कबीरा खडा बजार

मन्तव्य

अर्थविशेष

शिक्षा नेपाल

 
Copyright © 2009-2013. prateek daily - All Rights Reserved
Template Modify by mukesh basnet Inspired email
Proudly powered by Blogger